เด็กน้อยมีเสมหะ

เด็กน้อยอายุใกล้สองเดือนบางคนจะทำเสียงครืดคราดในคอเหมือนมีเสมหะติอยู่ บางครั้งเวลาอุ้มจะได้ยินเสียงครืดๆ เหมือนเสียที่เราได้ยินเวลาเราแตะหลังแมว ตอนกลางคือนหรือตอนเช้ามือด เด็กจะไอแค็กๆ บางครั้งจะแหวะนมออกมาด้วยเวลาไอ

อย่างไรก็ตาม ถ้าเด็กแข็งแรงดี ยิ้มเก่ง กินนมเก่ง และไม่มีไข้คือไม่มีปัญหาอื่นใดนอกจากมีเสมหะ คุณแม่ไม่จำะป็นต้องพาไปหาหมอ เพราะถ้าคุณแม่ตกใจเมื่อเป็ลูกอาเจียนนมออกมาตอนไอแล้วพาไปหาหมอ หมออาจบอกว่าเป็นหลอดลมอักเสบ หรือเป็น หือ และอาจสั่งให้มาฉีดยาจนกว่าจะหาย

ในจำนวนเด็กทั้งหมดที่มาหาหมอเด็ก (กุมารแพทย์) มีถึง 20-30 เปอร์เซนต์ที่มีเสมหะมาก การมีเสมหะมากก็เหมอนกับการมีเหงื่อมากหรือมีน้ำลายมาก การมีเหงื่อมาไม่ใช่โรคฉันใด การมีเสมหะมาก ก็ไม่ใช่เรื่องเจ็บปวดฉันนั้น

ถ้าเด็ไอมากจนกลางคืนนอนไม่หลับ เราอาจให้กินยาช่วย แต่ถ้ามีเพียงเสียงครืดคราดในหน้าอกเท่านั้น ให้ถือเสมือนเด็กปกติ อย่าปฏิบัติต่อเด็กเหมือนคนป่วย เพราะวิธีรักษาเด็กมีเสมหะมากที่ดีที่สุดคือ ทำให้เนื้อเยื่อยของหลอดลมแข็งแรงขึ้น โดยการให้ถูกอากาศนอกบ้าน ถ้าคุณแม่คิดว่าลูกเป็นคนป่วยให้อยู่แต่ในห้อง ไม่ให้ถูกอากาศภายนอกเด็กจะยิ่งอ่อนแอนลง

การอาบน้ำให้เด็กที่มีเสมหะมากแบบนี้ สามารถอาบน้ำให้ได้เหมือนปกติ เว้นแต่เวลาที่อากาศเย็นจัด และกลางคืนไอไม่มาก อาจงดอาบน้ำบ้าง อาการมีเสมหะมากของเด็กนี้มักจะเป็นอยู่เป็นเวลานาน จนกว่าเด็กจะโตขึ้นและหลอดลมแข็งแรงขึ้น คุณแม่ไม่ควรกังวลในเรื่องนี้นัก

ถ้าคุณพาลูกไปหาหมอเพราะเรื่องนี้ และปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเด็กป่วย ในหนึ่งเดือนคุณจะต้องพาลูกไปฉีดยาบ้าง ไปให้หมอตรวจแล้วรับยามากินบ้างเสียครึ่งเดือน และโอกาศที่เด็กจะติดโรคอื่นๆ จากร้านหมอก็มีอีกมากขึ้นเช่นกัน

ขอย้ำอีกทีว่า คนที่จะรู้ดีที่สุดว่าลูกป่วยหรือ ปกติ คือ คุณแม่ ซึ่งเลี้ยงลูกอยู่ตลอด24 ชั่วโมง (เว้นแต่คุณแม่ไม่ได้เลี้ยงลูกเอง) ถ้าไม่ใช่โรคประเภทวัณโรคหรือ เนื้องอกแล้ว คุณแม่ดูด้วยตาเปล่าก็จะรู้ ถึงจะมีใครบอกว่าลูกคุณเป็นหือ คุณก็อย่าไปสนใจ